ک آه! گل

به دریای من بریز

delejan — Sun, 30 Sep 2007 18:48:18 GMT

به دریای من بریز

ماهی لبهات را میگویم

بی هراس غرق شدن

زیبائیت را پخش آبهایم کن

بگذار ماهی ها زیر پوستم عشق بازی کنند

جنوب تر از همه ی این حرفها ...

اصلا موج باش

موج باش و دریای مرا به هم بریز

بریز تمام تنت را روی عرشه ام

...

روی عرشه

خماری اش را جاشوهای خسته می کشند/تورها را

تورهای دامنت را می گویم.

delejan — Sat, 22 Sep 2007 17:14:01 GMT

گرمای جنوب من از شمال نگاه تو آغاز می شود

delejan — Sun, 29 Apr 2007 19:53:18 GMT

باید از ساحل گذشته باشی

که نگاهت شور میزند/دلت

بوی ماه وُ

آغوشت که به دل نشست مرا

دریا از موهای تو موج بر می دارد

بلندی باد را شانه می کند وُ

هیچ قایقی هم شکستگی خنده هات را به رخ ساحل...

کشیده ام تمام خطوطِ...

ببخشید اگر نمی شود عطر تنت را نقاشی کنم

* * *

از سلسله جبال سینه ات برف می تابد وُ

یکریز

کلمه

رنگ

کلمه

می باری ام

من حرف نیستم

سرخی همین چند کلمه ام

شاعرانگی ام از ریشه ی لبهات آب می خورد.

من را شاید حرف می زند سرخی خاک ، لبهات

delejan — Tue, 10 Apr 2007 17:01:18 GMT

از رود رود لبهام

قطره

جاری می شوی

تنت سفید

از خانه به خیابان

و نامت را سیاه

لای روزنامه ها...

پیچیده است که نیستی

تنت سفید

رفتنت سفید

نیامدی تا بوسه بباری ...

تو نیستی را درد می کشم

نیامدنت آه

رفتنت را گلاب نپاشیده ام

تا از خودسوزی نر گسزار دامنت تمام بشوی مرا

من کاش خاکی که نفس می کشد تنت

من کاش خوابی که ببیند تو را

ماه میباری بر خاکت.

delejan — Thu, 08 Mar 2007 07:52:18 GMT

دریا همیشه موج تازه ای برای گفتن دارد

حرف ها روی لبهات می خندند

سرخترین کلمه ها عاشق می شوند

خون هیچکس هم نمی ریزد

تا هیچ سربازی

پشت ابوغریب چشمهات

زندانی نشود

شاید این شعر

پاک تر بشود

پاک بشود

تر نشود چشمهات

تا از انتظار پیر پیاده رو

و حوصله خیس خیابان سر نرود

این باران هم

بند نمی آید

دامنت را بالا بگیر

گنجشکان پیراهنت خیس نشوند

سیاهی دور چشمهات خیس نشود

پلک هات را به هم بزن

سربازها آزاد بشوند

جنگ نشود

نریزد روی دستهات

سرخی لبهات.

( این زندان را وسط این شعر بردار

حالم از جنگ به هم میخورد

به جایش یک چتر بگذار

تا خیس نشویم)

ماه - من

مادر می گفت:

(بزرگ که بشوی خدا چشمهایش تیزتر می شود)

جاده را از پاهایم بالا می کشم

تا برسم به سرفه های مادرم

که از هیج یلدایی بند نمی آید

میان باد و ماه و خیابان...

نه! گم نمی شوم

ادامه اش را چند نقطه چین می گذارم

بر می گردم

کسی نیست

باد می وزد

خیابان هنوز پاهای مرا ورق می زند

چشمهایم ترک برداشته

دیوارها پشت سرم خراب می شوند

نفس که نمی کشم

تنها

بوی حرف های کسی میدهم که

ادامه ی مو هایش به دریا می ریزد

و این نقطه چین ها

جایش را تنگ می کنند

باد بند آمده

و من هنوز

به زبان مادری ام قدم می زنم.

delejan — Sat, 03 Mar 2007 18:28:18 GMT

باران اگر ببارد

تو هم تکرار می شوی

مثل چتر

مثل من

اگر ببارد تنم کبود می شود

خون می ریزد از لبهات

می ریزد روی پیراهنم

دوباره چشمهات جا مانده لای انگشتهام

دستم بوی بابونه می دهد

تمام اگر بشود

دنیا به آخر می رسد

ادامه اش سفید...

اما دلم برف می خواست

و من که نمی دانم از کجا شروع شدم

همین چند سطر پیش خیس

از این پیاده رو

آدم برفی شدم

حالا برای تو

چه فرق می کند

خیس باشم یا مردی که چتر نداشت.

delejan — Thu, 01 Mar 2007 14:54:18 GMT

داشتم از چشمهات می زدم بیرون

که هی پلک زدی

حالا

نیمی از من جا مانده

و نیمی دیگر...

هنوز قدم می زنم