ک آه! گل

delejan — Sat, 21 Nov 2009 22:25:20 GMT

همه چیز به زیبائی یک سپیده آغاز می شود

سرزمینت سفید

سرزمینم سفید

شعرهایم سفید

مهره هایت سفید

من پادشاهی تنها با لشکری از شعر

بی قلعه و بارو

تو با مهره های شکست ناپذیر زیبائیت

به جنگی نابرابر با شعرهایم می آیی

می آیی

و زیبائیت در قلب سپاهم نفوذ می کند

چون نمک در دریا

سبزینه در علف

چون عشقت در استخوانهایم

آنچنان در تو می آمیزم

که شعرهای من سربازهای تو

و زیبائی تو مهره های شکست ناپذیر من می شود

که نه شعری از من کم می شود

و نه زیبائی تو از میدان به در می رود

دشمن مهربانم!

من هم پادشاهی شکست ناپذیرم.

delejan — Sat, 31 Oct 2009 06:51:18 GMT

نثری که دوستش دارم

برای دیدنت راه درازی آمده ام

از داشته هایم برای داشتنت گذشته ام

از روستای کوچکم

با گندمزارهاش

نخلهاش

دیوارهای گلی و

خاکی کوچه هاش

که یادگار کودکی ام بودند

از کوه

از رودخانه

از زبان مادری ام که در خونم جاری بود

از تمام دلبستگی ها و هر چه که پیش از تو دوست می داشتم

دشت های زیادی را پشت سر گذاشتم

تا به بندر مهربان تو رسیدم

اقیانوس کوچکم!

آه

بندر تو

بندر تو با سوت کشتی هاش و

تو در توی کوچه هاش و

رنگ رنگ پنجره هاش

با جاشوهای مست و

بادهای دیوانه و

غرور بادگیرهاش

اما

تو نیستی

تو نیستی و من دوستت دارم

من دوستت دارم و

با شعر که پیش از تو تنها معشوق من بود

به خیابان می روم و از تو می گویم

درختها را می بینم که شکل تو راه می روند

بادبانها که شکل دامنت باز می شوند

و دریا که شکل موهات موج بر می دارد

تمام روز را تنها و با او قدم می زنم

شب

خسته اما خوشبخت به خانه باز می گردم

با او چای می خورم

با قیمانده ی غذایم را قسمت می کنم

حتی با او به رختخواب می روم و

عشقبازی می کنم

می خندد

چشمهایم را می بندد...

گلهای ملافه ها باز می شوند

پروانه های پرده ها پر باز می کنند

کشتی قاب ها سوت می کشند

اما تو نیستی که ببینی

چقدر بندر بزرگت از روستای کوچکم دور است و

دوستت دارم.

چند عاشقانه ی کوتاه جا مانده از روزهای دور

delejan — Mon, 24 Aug 2009 09:40:18 GMT

۱.

نیوتن پیش از من تو را کشف کرده بود

سیب توئی

و جاذبه زیر پوستت زندگی می کند.

۲.

خوشبختی کوچکی نیست!

عشق تو در قلب من

و نام من بر زبان تو.

۳.

میخواهم دوستت داشته باشم

گذشته را به باد

عاشقانه هام را به تو

و تو را برای خودم نگاه دارم.

۴.

لبم شاهزاده ای مغرور است

چرا که سرزمینهای ناشناخته ات

خطوط لبانت

مسیرهای دور تنت را کشف کرده اند

من کریستف کلمب

تو جزیره ای دور

delejan — Tue, 23 Jun 2009 16:43:18 GMT

"به تمام زبانهای دنیا

سبز مینویسمت آزادی"

delejan — Fri, 14 Nov 2008 05:55:18 GMT

برای بیست و دوم آبان بیست و چهار سالگی ام

تمام تابستان دوستش دارم را ذخیره کرده ام

تا برای سرما جیره کافی داشته باشم

. . .

بوسیدن یک زلزله ی چند ریشتری نیست

که دنیایت را خراب کرده ام

تو فقط فکرهای نکرده ام را فکر کرده ای

و دنیای خودت را خراب

(اگزیستانسیالیسم!)

فرشته ها

"فرشته های حسود بوسه ها را گناه می نویسند"

نه!

باید برای این اتفاق شروع تازه ای را فکر کنیم

مثلا هیچ جای اتاق گناهی نیفتاده

فقط باد پرده های پنجره را حامله کرده است

نفسهای من گلوی تو را گرم

هوای اتاق استخوانهای مرا سرد

بلند می شوم

دوستت دارم را از تنم می تکانم

خاطراتت را به باد

عاشقانه هات را به آب می دهم

آب می شوم

باد می شوم

موج می شوم

و تمام با تو بودنهام را ویران می کنم

تو که باد افتاده توی گیس نخلهات

به هم خورده آبهات

ترک خورده خاکهات

یک بوشهر خالی از سکنه

با تمام خرابه هات

که صخره هات دریام را خراش می دهد

. . .

بیدار می شوم

پرده ها را می کشم

پنجاه و دوم پاییز

هوای ۲۴ سالگی را به سلولهایم می دهم.

به دریای من بریز

delejan — Sun, 30 Sep 2007 18:48:18 GMT

به دریای من بریز

ماهی لبهات را میگویم

بی هراس غرق شدن

زیبائیت را پخش آبهایم کن

بگذار ماهی ها زیر پوستم عشق بازی کنند

جنوب تر از همه ی این حرفها ...

اصلا موج باش

موج باش و دریای مرا به هم بریز

بریز تمام تنت را روی عرشه ام

...

روی عرشه

خماری اش را جاشوهای خسته می کشند/تورها را

تورهای دامنت را می گویم.

delejan — Sat, 22 Sep 2007 17:14:01 GMT

گرمای جنوب من از شمال نگاه تو آغاز می شود

delejan — Sun, 29 Apr 2007 19:53:18 GMT

باید از ساحل گذشته باشی

که نگاهت شور میزند/دلت

بوی ماه وُ

آغوشت که به دل نشست مرا

دریا از موهای تو موج بر می دارد

بلندی باد را شانه می کند وُ

هیچ قایقی هم شکستگی خنده هات را به رخ ساحل...

کشیده ام تمام خطوطِ...

ببخشید اگر نمی شود عطر تنت را نقاشی کنم

* * *

از سلسله جبال سینه ات برف می تابد وُ

یکریز

کلمه

رنگ

کلمه

می باری ام

من حرف نیستم

سرخی همین چند کلمه ام

شاعرانگی ام از ریشه ی لبهات آب می خورد.

من را شاید حرف می زند سرخی خاک ، لبهات

delejan — Tue, 10 Apr 2007 17:01:18 GMT

از رود رود لبهام

قطره

جاری می شوی

تنت سفید

از خانه به خیابان

و نامت را سیاه

لای روزنامه ها...

پیچیده است که نیستی

تنت سفید

رفتنت سفید

نیامدی تا بوسه بباری ...

تو نیستی را درد می کشم

نیامدنت آه

رفتنت را گلاب نپاشیده ام

تا از خودسوزی نر گسزار دامنت تمام بشوی مرا

من کاش خاکی که نفس می کشد تنت

من کاش خوابی که ببیند تو را

ماه میباری بر خاکت.

delejan — Thu, 08 Mar 2007 07:52:18 GMT

دریا همیشه موج تازه ای برای گفتن دارد

حرف ها روی لبهات می خندند

سرخترین کلمه ها عاشق می شوند

خون هیچکس هم نمی ریزد

تا هیچ سربازی

پشت ابوغریب چشمهات

زندانی نشود

شاید این شعر

پاک تر بشود

پاک بشود

تر نشود چشمهات

تا از انتظار پیر پیاده رو

و حوصله خیس خیابان سر نرود

این باران هم

بند نمی آید

دامنت را بالا بگیر

گنجشکان پیراهنت خیس نشوند

سیاهی دور چشمهات خیس نشود

پلک هات را به هم بزن

سربازها آزاد بشوند

جنگ نشود

نریزد روی دستهات

سرخی لبهات.

( این زندان را وسط این شعر بردار

حالم از جنگ به هم میخورد

به جایش یک چتر بگذار

تا خیس نشویم)

ماه - من

مادر می گفت:

(بزرگ که بشوی خدا چشمهایش تیزتر می شود)

جاده را از پاهایم بالا می کشم

تا برسم به سرفه های مادرم

که از هیج یلدایی بند نمی آید

میان باد و ماه و خیابان...

نه! گم نمی شوم

ادامه اش را چند نقطه چین می گذارم

بر می گردم

کسی نیست

باد می وزد

خیابان هنوز پاهای مرا ورق می زند

چشمهایم ترک برداشته

دیوارها پشت سرم خراب می شوند

نفس که نمی کشم

تنها

بوی حرف های کسی میدهم که

ادامه ی مو هایش به دریا می ریزد

و این نقطه چین ها

جایش را تنگ می کنند

باد بند آمده

و من هنوز

به زبان مادری ام قدم می زنم.